Ik voelde vroeger dus nooit echt wat, hè? Ja heus wel emotie, maar ik bedoel IN m’n lichaam. Dat m’n kaak zeer deed, of m’n been trilde, of m’n buik een wasmachine was. Ik voelde dat niet. Ik was te druk met dingen doen.
Na de zoveelste publicatie over het feit dat er zoveel coaches zijn en alle voordehandliggende reacties erop, vraag ik me weer eens op deze zondag af: Waarom zijn er zoveel coaches? Wat is een goede coach? Wat doet en laat een goede coach?
Zo vaak wijzen we onszelf en ook de ander af. Dat kritische stemmetje van binnen wat overal iets van vindt. Hoe zou het zijn dat we meer ontspannen naar onszelf en de ander konden kijken?
‘Fiona, ik ben de laatste tijd zo moe’. Ze zit voor m’n neus en ik registreer een gespannen houding. Haar kaken zijn strak, haar rug ook en haar handen liggen krachteloos op haar schoot.
Aankondiging! Het is tijd. Na een paar jaar vooral individuele trajecten te hebben gedaan is het tijd om weer meer ‘tevoorschijn te komen’. Het kriebelt. Na de zomer zal ik me dus weer meer richten op open en in-company trainingen en workshops op het kruispunt van persoonlijk leiderschap en ‘Luisteren naar je lichaam’.
Lees hier hoe ik deze week een ademmeditatiegadget, genaamd Moonbird, testte (en gebruik eventueel mijn kortingscode).
Aankondiging: Op 16 februari 2023 vindt er weer een open training plaats: Luisteren naar je lichaam. Voor mensen die wel dingen voelen maar eigenlijk niet goed snappen wat er nu gebeurt of wat het te vertellen heeft.
Ontslag. Nemen of krijgen, dat is dan een groot verschil. Maar toch kan ontslagen worden beter uitpakken dan je denkt. Omdat het jou dat duwtje kan geven dat je eigenlijk nodig hebt.
Van personal branding naar lichaamsgericht werken. Naar aanleiding van de commotie die ontstaan was over de uitzending met Bessel van der Kolk in zomergasten ga ik in gesprek met Bram Bakker.
“Optreden van Bessel van der Kolk (vanavond om 20.20) kan desastreuze gevolgen hebben” kopt een artikel in de Volkskrant. Het artikel laat drie mensen aan het woord die schijnbaar nooit lichaamsgerichte therapie hebben ondergaan. Dus draai ik het hierbij met liefde om:
Herken je dat? Dat je zegt of denkt dat het goed met je gaat, maar er eigenlijk van alles speelt? Lees mee met een cliëntgesprek.
De brief Het zal ergens rond 2002 geweest zijn dat ik voor het eerst op de cliëntstoel bij een therapeut terecht kwam. Ik was op dat moment Hoofd P&O bij een modebedrijf (type zakelijk, tikkie afstandelijk, doortastend) en af en toe had ik last van een rood hoofd. Ik wilde ervan af.
Op weg naar m’n afspraak rijd ik op de fiets tussen de buien door, door het Haagse Bos. De zon schijnt een beetje waterig zo door de bomen heen, ik ben in een uitgerust en goed humeur, heb een muziekje in m’n oren en spot op een bankje een Afrikaans ogende slapende man.
Deze week ben ik in gesprek met een cliënt over zijn uitstelgedrag. Na 3 kwartier uitstellen door netjes op vragen te reageren en dingen weg te rationaliseren komt het hoge woord bij deze jonge vader eruit: “Fiona, ik heb eigenlijk last van uitstelgedrag”.
Niet dingen weglachen, niet telkens kritisch met onze vingers wijzen naar ‘de man’ die het allemaal verkeerd doet en verantwoordelijkheid uit handen geven. De man die ons moet versieren en veroveren met de juiste actie op de juiste tijd. En als hij dat verkeerd doet klieven we z’n hart door midden of hakken we z’n […]
Hij komt uit een achterstandswijk en vecht zich uit die wijk. Eerst hbo juridisch. Dan universiteit rechten. Met zijn taalgebruik en buitenlandse voorkomen (groot en sterk want hij traint met z’n maten in de sportschool) valt hij op tussen de studenten. Hij haalt het. Studeert af.
Een cliënt is in de praktijk, hij zegt wat ik al wist maar waar we nog niet eerder mee werkten: “Ik zie al jaren m’n ex de hele tijd voor me. Ik slaap er niet van. Ik wil het niet meer, Fiona, ik wil ervan af.” Hij krijgt tranen in z’n ogen. “Het ergste is.. […]
Verlang je er niet eens naar om de controle te verliezen en gewoonweg eerlijk te spreken? Niet die sociaal aanvaardbare stem van de “vriendelijk vent of leuke behulpzame vrouw”. Maar jouw eigen eerlijkheid. Die je hart doet bonken. De je een beetje duizelig maakt als je het spreekt.
Terug naar 2004: “De keten van kledingwinkels S. heeft uitstel van betaling gekregen. De onderneming kan niet meer aan de financiële verplichtingen voldoen, zo heeft ze maandag bekendgemaakt.” Ik ben op dat moment daar een onervaren Hoofd Personeelszaken waar honderden mensen werken en HQ moet sluiten. ‘We’ worden overgenomen. De directeur die ik erg mag, […]
Hoe loopt nou een gemiddeld gesprek in de praktijk? Ik schrijf er af en toe over, zodat je een beetje beeld erbij krijgt. In dit blog een dame die daar lat heel hoog legt. – “Ik doe mijn best, leg mijn lat heel hoog, maar het is nooit goed genoeg. Ik ben na een werkdag […]
“Fiona, ik heb het gewoon gedaan. Ik ga nu echt beginnen als postbode.”