We zijn massaal zenuwziek en niemand durft het hardop te zeggen
“Mentale volksgezondheid staat onder druk,” lees ik in de NOS-app. En ik denk: no shit, Sherlock. We leven in een hypernerveuze samenleving. Alles moet sneller, beter, zichtbaarder. We vinden van alles. En we vinden ook dat we van alles wat moeten vinden. En ondertussen vergeten we dat ons zenuwstelsel daar helemaal niet voor gebouwd is.
Wat me meteen te binnen schiet: die klassieke experimenten die laten zien hoe sterk we ons laten leiden door de groep:
– In de lift: iedereen staat naar rechts gedraaid. De proefpersoon draait automatisch mee. Als de groep verder draait, draait hij ook verder mee.
– In de wachtkamer: er klinkt een piepje, iedereen staat op. De proefpersoon die van niets weet, staat na een tijdje net zo braaf mee op.
Precies dát gebeurt nu. Alleen niet in een lift of wachtkamer, maar op veel grotere schaal.
We spiegelen elkaar in opgejaagd zijn. In harder werken. In altijd beschikbaar zijn. In urenlang naar ons scherm staren, ongezond eten, oppervlakkige gesprekken voeren, de politiek weglachen etc etc.
En als iemand níét meedoet? Als iemand tijdens een meeting even een stretch doet, zijn ogen sluit of het bos inloopt voor een paar minuten rust? Dan wordt er gegniffeld. Doe normaal. Alsof “normaal” altijd maar doorgaan betekent.
We doen het onszelf aan.
En we doen het elkaar aan.
De echte vraag is: wie heeft de moed om te breken met die onzichtbare groepscode? Wie durft te kiezen voor rust, aandacht en eigen tempo, ook als de groep wat anders doet?
Want zolang we allemaal blijven meedraaien, wordt niemand beter.
Fiona
♀️ Ik ben Fiona Kloosterman, oprichter van PintaPeople, waar we mensen begeleiden in leiderschap, loopbaanontwikkeling en duurzame inzetbaarheid.
